Jak obliczać terminy w prawie podatkowym?

W zależności od przyjętego kryterium klasyfikacyjnego terminy występujące w prawie podatkowym można podzielić na kilka kategorii (np. terminy ustawowe i terminy wyznaczone przez organ podatkowy, terminy zawite i terminy instrukcyjne, terminy dokonania czynności przez organ podatkowy i terminy dokonania czynności przez stronę lub uczestników postępowania).

Jednym z najistotniejszych jest podział na terminy prawa materialnego oraz terminy procesowe.

Terminy materialnoprawne to terminy, w których powinno dojść do ukształtowania praw lub obowiązków podmiotu stosunku prawnego określonych w przepisach prawa materialnego. Upływ terminu prawa materialnego może skutkować wygaśnięciem uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym oraz niemożnością wzruszenia decyzji ostatecznej, w której prawa te i obowiązki zostały ukształtowane.

Terminy procesowe to z kolei terminy przewidziane dla dokonania określonej czynności w postępowaniu podatkowym.

Wśród nich wyróżnić można tzw. terminy zawite (prekluzyjne) oraz terminy instrukcyjne. Z upływem terminów zawitych wiąże się konsekwencja w postaci bezskuteczności czynności procesowej dokonanej z uchybieniem terminu.

Terminy te dotyczą zazwyczaj czynności realizowanych przez stronę w postępowaniu zmierzającym do ukształtowania jej materialnoprawnych uprawnień lub obowiązków. Bezskuteczność czynności procesowej dokonanej z uchybieniem terminu może zatem wpływać bezpośrednio na ukształtowanie praw i obowiązków jednostki w sferze prawa materialnego.

Terminy instrukcyjne odnoszą się natomiast z reguły do czynności organu podatkowego. Uchybienie terminu instrukcyjnego nie powoduje bezskuteczności czynności dokonanej z naruszeniem terminu, lecz wywoływać może innego rodzaju skutki prawne. Na przykład uchybienie terminu załatwienia sprawy przez organ odwoławczy skutkuje wstrzymaniem naliczania odsetek za zwłokę.

Zasady obliczania terminów określone w art. 12 Ordynacji Podatkowej mają zastosowanie zarówno do terminów prawa materialnego, jak i do terminów procesowych.

Podstawową regułą w przypadku terminów określonych w dniach jest pomijanie przy obliczaniu terminu dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wyznaczające początek terminu.

Przykład:

Jeżeli podatnik otrzymał decyzję dnia 7 grudnia 2015 roku, wówczas terminem do złożenia odwołania upływa dnia 21 grudnia 2016 roku.

Przykład:

Jeżeli w wezwaniu odebranym w piątek 4 sierpnia fiskus nakazuje podatnikowi, by ten złożył oświadczenie w terminie 7 dni, wówczas wyznaczony termin mija w piątek 11 sierpnia. Podatnik swoje zobowiązanie musi wypełnić do tego dnia włącznie.

W przypadku terminów określonych w tygodniach koniec terminu następuje z upływem tego dnia w ostatnim tygodniu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu. Chodzi tu o dzień odpowiadający nazwą początkowemu dniowi terminu.

Terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca.

Przykład:

Zdarzenie powodujące powstanie biegu 1-miesięcznego wystąpiło 30 kwietnia. Koniec terminu nastąpi 30 maja, chyba że będzie to dzień ustawowo wolny od pracy lub sobota, wówczas termin upłynie po tym dniu.

Termin określony w latach kończy się z upływem tego dnia w ostatnim roku, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim roku nie było – w dniu, który poprzedzałby bezpośrednio ten dzień.

Artykuł 12 § 5 Ordynacji Podatkowej zawiera istotną modyfikację omówionych wyżej reguł obliczania terminów, wynikających z art. 12 § 1–4. Polega ona na tym, że w przypadku gdy ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, przyjmuje się, że termin upływa w dniu następującym po dniu lub dniach wolnych od pracy. Dniami ustawowo wolnymi od pracy są:

– 1 stycznia – Nowy Rok,

– pierwszy dzień Wielkiej Nocy,

– drugi dzień Wielkiej Nocy,

– 1 maja – Święto Państwowe,

– 3 maja – Święto Narodowe Trzeciego Maja,

– pierwszy dzień Zielonych Świątek,

– dzień Bożego Ciała,

– 15 sierpnia – Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny,

– 1 listopada – Wszystkich Świętych,

– 11 listopada – Narodowe Święto Niepodległości,

– 25 grudnia – pierwszy dzień Bożego Narodzenia,

– 26 grudnia – drugi dzień Bożego Narodzenia,

– niedziele.

Termin obliczony zgodnie z powyższymi zasadami uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem (tj. nawet ostatniego dnia upływu terminu) pismo zostało:

  • nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożone w polskim urzędzie konsularnym (nadanie jest to polecenie doręczenia przesyłki lub kwoty pieniężnej określonej w przekazie pocztowym oraz przekazania druku bezadresowego zgodnie z umową o świadczenie usługi pocztowej. Z kolei operatorem publicznym zobowiązanym do świadczenia usług pocztowych jest Poczta Polska)
  • wysłane za pomocą środków komunikacji elektronicznej, za poświadczeniem przedłożenia, do organu podatkowego lub do jednostki informatycznej obsługi administracji podatkowej.

 

 

 

 

 

Jak obliczać terminy w prawie podatkowym?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *